γι' άλλη μια φορά...

της ψυχής τα όρια χάνονται ξανά

δίχως τη δική σου αγάπη

καληνύχτα

the drugs don't work

έρημος

αντικλείδια

Συναντήθηκαν Ιούνιο. Αυτή η συνάντηση τους ξάφνιασε και τους δύο. Δεν κατάλαβαν τι ήταν όλο αυτό. Κλείστηκαν στο δωμάτιο. Σιγά σιγά άρχισε να σχηματίζεται κάτι. Να παίρνει μορφή. Να έχει χρώμα. Να έχει γεύση. Να κινείται. Να μεγαλώνει. Να βγάζει ήχους. Μετά αυτός φοβήθηκε. Δεν είχε ξαναζήσει κάτι τέτοιο. Πνιγόταν. Έψαχνε να βρει τρόπο να φύγει. Άνοιξε την πόρτα και βγήκε από το δωμάτιο. Έξω ήταν σκοτάδι. Προσπάθησε να γυρίσει πίσω. Δεν μπόρεσε να κάνει ένα βήμα. Είδε το σώμα του να διαλύεται στον αέρα. Έκλεισε τα μάτια και χαμογέλασε.

ανασκαφή

(μιλάς εσύ για μένα)
...ζει σ'ένα κόσμο θωρακισμένο...τα μάτια του αν προσέξατε έχουν μια περίεργη απουσία, μια νοσταλγία για κάτι σπουδαίο που έχασε,ίσως για κάτι που δεν είχε ποτέ αλλά μαντεύει πως του λείπει...μιμείται τέλεια τον άνθρωπο αλλά φοβάται να κάνει κάτι από δική του πρωτοβουλία...έχει μιαν απίστευτη αίσθηση ελευθερίας για τους άλλους αλλά δεν μπορεί να ανεχτεί τα δικά του λάθη...κάτι κρύβει...σίγουρα υπάρχουν πτυχές που ποτέ δεν μπορείς να ξεδιπλώσεις...έχει τόσα πολλά πρόσωπα που δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι αληθινό τελικά...χρειάζεται βοήθεια αλλά φοβάται να την ζητήσει γιατί δεν ξέρει τι ανταλλάγματα πρέπει να δώσει...είναι τέρας...η ματαιοδοξία του είναι τόσο απέραντη όσο κι η αηδία που νιώθει για τον εαυτό του...είναι τόσο μόνος που πρέπει συνεχώς να περιτριγυρίζεται από κόσμο για να συνεχίσει να υπάρχει...δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται πραγματικά για τους άλλους ή είναι τόσο έξυπνος που να τους πείθει γι'αυτό. κι έπειτα αυτή η σκληρότητα ώρες ώρες κι η έλλειψη οίκτου, τι μπορεί να σημαίνει;...αλλάζει συνεχώς κι όμως μένει πάντα ο ίδιος...φοβάται μήπως τον βαρεθούν...πάντα φεύγει. είναι σ'ένα διαρκές ταξίδι. ποτέ όμως δεν ξεφεύγει...επιστρέφει συνέχεια στην παιδική του ηλικία...ποιά είναι η αλήθεια και ποιό το ψέμα σ'όλα αυτά; ποιό το σωστό και ποιό το λάθος;
πάντοτε οι αθώοι έχουν ύφος ενόχου.
γι'αυτο μην τον κατηγορείτε που κοιτάζει μ'αυτό τον τρόπο.

υ.γ.σ'ευχαριστώ που μ'έμαθες πως ν'αγαπάω

για πάντα...

κι αν είχε συντομία η διαδρομή μου
κι αν είχε μοναξιά η φυλακή μου
δε μ'ενδιαφέρει...

παραμύθι

Φαντάσου ένα υπέροχο παραμύθι. Την πιο όμορφη περιπέτεια της ζωής σου. Ετοιμάζεσαι να την ζήσεις. Λίγο πριν ξεκινήσει όμως, μαθαίνεις τους κανόνες. Το παραμύθι έχει μικρή διάρκεια. Μπαίνοντας σ'αυτό, θα βγεις ύστερα από λίγο. Κι όσο όμορφο είναι όσο κρατάει, τόσο πόνο θα φέρει όταν τελειώσει. Και σε σένα και σ'αυτούς που έζησαν το παραμύθι μαζί σου.
Τώρα λοιπόν πρέπει να διαλέξεις.
Αλλά μην ξεχνάς.
Διαλέγοντας να ζήσεις, διαλέγεις και να πεθάνεις.

στιγμή

Σ'αγαπάω και νομίζω οτι αυτή η κάβλα δε θα περάσει ποτέ κι αυτό με τρομάζει.

συμπέρασμα

Η απουσία στον έρωτα είναι σαν τον άνεμο στη φωτιά. Λίγος μπορεί να τη δυναμώσει αλλά πολύ δυνατός θα την σβήσει για πάντα...
Κι εγώ είμαι απών στον έρωτα.
υπάρχει άραγε φωτιά που δε σβήνει;

η αρχή του κύκλου

Kαι πάλι σκέφτομαι γιατί γράφω. Αυτό δεν είναι πραγματικότητα. Είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα. Και πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να εννοηθεί σαν τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα σχόλιο εδώ. Και τελικά αυτό το σχόλιο είναι πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές, όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν τη συγκινησιακή μου πραγματικότητα. Αυτή είναι που μου δίνει λόγο ύπαρξης. Και τα σχόλια αυτά συλλαμβάνουν κι αποτυπώνουν ότι γεννά μέσα μου η εμπειρία της ζωής. Και ο λόγος και οι εικόνες και οι ήχοι είναι όλα όσα θέλω να πω. Και κυρίως όσα δεν μπορώ.

η σκιά ενός δέντρου

Darkness... When everything that you know and love... is taken from you so harshly... all you can think about is anger, hatred, and even revenge... and no one can save you.

There probably isn't any meaning in life. Perhaps you can find something interesting to do while you are alive. Like how you found that flower. Like how I found you.

You've been alone from the start... what the hell do you know!?

On that day, you taught me that solitude is painful! I understand that so well right now. I have family, and I have friends but if you're gone... To me... It will be the same as being alone.

You are the strongest enemy I've ever met... but I have a reason why I can not lose. The strongest enemy I ever met said this to me: "Unlike me, you're not a loser." I have always been called a genius; and I cannot lose, for the sake of those who believe I am a genius!

If you want to kill me, despise me, hate me, and live in an unsightly way... Run, and cling to life, and then some day, when you have the same eyes as I do, come before me.

You are still too weak. You don't have enough hate. And you know something? You never will...

(γιατί είσαι πολύ έξυπνος για να μείνεις θυμωμένος, ενώ μέσα σου ξέρεις ποια είναι η αλήθεια.)

attacus atlas

Ξέρεις ένα είδος πεταλούδας που λέγεται atlas moth; Είναι από τα πιο όμορφα λεπιδόπτερα στον πλανήτη. Έχει υπέροχα χρώματα και μεγάλα φτερά αλλά δεν έχει στόμα για να τρέφεται κι έτσι ζει μόνο για μια εβδομάδα...

ξέρεις;

Σ'έναν έρωτα μπαίνεις πάντα ψυχολογικά απροετοίμαστος. Και η δύναμη του καινούριου έρωτα είναι ευθέως ανάλογη της μοναξιάς που προηγήθηκε. Και να μη μπορείς να τον χορτάσεις. Ακόμα κι όταν τον παίρνει ο ύπνος εσύ να μην κοιμάσαι. Να κάθεσαι και να τον κοιτάς. Όλη νύχτα. Να ακούς την επιβραδυμένη ανάσα του. Να νιώθεις πως χωρίς αυτόν δε ζεις. Όταν αρχίζει ο έρωτας θες να το βάλεις στα πόδια. Όσο πιο πολύ θέλεις να το βάλεις στα πόδια τόσο πιο πολύ μένεις. Εγκαθίστασαι. Όταν τελειώνει ο έρωτας φεύγεις. Ο μόνος λόγος για να μείνεις άμα τελειώσει ο έρωτας είναι ν' αγαπάς. Ν'αγαπάς τόσο πολύ όμως που να έχει χαθεί για πάντα η επιθυμία να ξαναερωτευτείς...
Θυμάσαι;

ψυχή;

Η ψυχιατρική, όπως όλες οι ιατρικές επιστήμες, ασχολείται με τη νόσο, κάτι που δεν βοηθάει στη γνώση του ανθρώπου παρά μόνο μ'ένα τρόπο ειδικό. Μερικοί νομίζουν οτι ο ψυχίατρος γνωρίζει την άβυσσο της ψυχής του ανθρώπου, ενώ συμβαίνει αντίθετα ο ψυχίατρος να ξέρει οτι είναι ο μόνος που δεν ξέρει ίσως τίποτα για την ψυχή του ανθρώπου...
Ο ψυχιατρικός "άρρωστος" αναλαμβάνει να ζήσει, για λογαριασμό μας, τον εφιάλτη του να είσαι επάνω από την άβυσσο- εφιάλτης που όλοι τον γνωρίζουμε, υπάρχει σε κάποιο σκοτάδι της νύχτας μας, κάποιες στιγμές έλαμψε εμπρός στα μάτια μας...

ανάσταση

...μέχρι το τέλος και πιο κει...
Για να τελειώσεις το φόβο, ήρθες στο φόβο.
Για να τελειώσεις το θάνατο, έκανες θάνατο.

εισερχόμενα

Διαβάζω ξανά και ξανά. Αυτά που μου έγραψες. Αυτά που σου έγραψα. Δεν έχω τίποτ'άλλο από σένα. Χιλιάδες λέξεις που παίρνουν ζωή, μεταμορφώνονται, γεμίζουν το μυαλό μου, γεμίζουν το δωμάτιο. Είπαμε τόσα πολλά, τα είπαμε όλα. Μερικές φορές θέλω να σου φωνάξω βοήθεια κι άλλες απλά να σε σκεφτώ. Μου αρέσει να σε σκέφτομαι. Στην αρχή είναι όλα μπερδεμένα-κλείνω τα μάτια και γεμίζω από σένα. Τις εικόνες σου, τα λόγια σου, τη μυρωδιά σου, τη γεύση σου. Νιώθω οτι είσαι κοντά κι ωστόσο υπάρχει ένα εμπόδιο. Πρέπει να το διαλύσω. Όμως φοβάμαι να το διαλύσω όχι απο φόβο για το εμπόδιο αλλά γιατί πρέπει ν αγγίξω την αλήθεια, να μη την παρακάμψω ούτε να την απωθήσω. Κι επιστρέφω σ'αυτά που μου μίλησες και μου έδειξες. Είναι σα να φύτεψες ένα σπόρο μέσα μου για κάποιο περίεργο λουλούδι που προσπαθεί να μεγαλώσει και ν'αναπτυχθεί αλλά δεν μπορεί γιατί του λείπει το οξυγόνο, όπως λείπει η αγάπη από την καρδιά μου. Και διαβάζω ξανά. Και βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου. Και γίνομαι πάλι παιδί. Και μ'αγαπάνε όλοι. Επειδή μ'αγαπάς εσύ.

πάλι

Είσαι ένα αστέρι που περιμένω πότε θα πέσει, για να να κάνω μια ευχή.
χτες περίμενα όλη νύχτα...

εσείς

Σας βλέπω. Απέναντί μου. Καθισμένους στον καναπέ. Μπροστά στην τηλεόραση. Για χρόνια. Τα ίδια λόγια που ακούω πάντα. Δεν έχει νόημα να σας μιλήσω. Είμαι αόρατος. Και δεν σας νοιάζει τι έχω να πω. Δε με μάθατε ποτέ. Δεν βρήκαμε τρόπο να επικοινωνήσουμε. Κι ας μου τα δίνατε όλα. Μου τα δίνατε με μιζέρια στην ψυχή, σαν δάνειο, σαν απωθημένο. Και δεν μπορώ να το εξοφλήσω αυτό το δάνειο, μόνο δόσεις πληρώνω που δεν τελειώνουν. Και κάθε δόση είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Λες και μου σκίζετε τη σάρκα για να παρατείνετε τη ζωη σας. Την άρρωστη ζωή σας. Κι έβλεπα αυτή την αρρώστια για χρόνια και φοβήθηκα τον έρωτα. Για να μη γίνω σαν κι εσάς. Κουβαλάω σαν κατάρα τη δίψα για αγάπη. Και δεν έχω όνειρα και δεν πιστεύω σε μύθους. Το μόνο που έμαθα είναι να κάνω αφαίρεση. Και θέλω τα πιο απλά, τα πιο βασικά πράγματα. Αλλά έχασα χρόνο. Και κλώτσησα ευκαιρίες. Θα καταφέρω ποτέ να συγχωρήσω; Και πόσοι θα υποφέρουν μαζί μου μέχρι να γίνει αυτό; Κανείς δεν ξέρει. Κανείς δε με ξέρει.

τυχαίες πράξεις καλωσύνης

Είναι πολύ πρωί. Μια πραγματικά ανοιξιάτικη μέρα. Περιμένω ν'ανοίξει η τράπεζα. Έχω φτάσει νωρίς. Η πόλη μοιάζει άδεια. Οι δρόμοι άδειοι, ο ουρανός άδειος. Κάθομαι σε μια καρέκλα από το διπλανό καφενείο. Μετά από λίγο ένα κορίτσι βγαίνει και μου φέρνει ένα ποτήρι νερό. Σηκώνομαι και της λέω: "Θα φύγω, δεν θα πάρω τίποτα". Μου χαμογέλασε και μου είπε: "Πιες το νερό σου και κάθησε όσο θέλεις. Θα είναι πολύ όμορφη μέρα σήμερα". Κοιταζόμαστε στα μάτια.

μικρή προσωρινή αθανασία

-Ποιός είσαι; Είσαι μέσα μου και έξω μου.
-Με ξέρεις.
-Όταν σε σκέφτομαι, νομίζω οτι ονειρεύομαι.
-Μην πεις τίποτα. Είμαι εδώ.
-Είναι αργα πια...Η ψυχή μου φεύγει.
-Δεν ήξερα οτι φοβόσουν τόσο πολύ.
-Σ'αγάπησα πριν σε γνωρίσω.
-Αν ποτέ καταλάβεις, σε περιμένω...

πεζογραφήματα

Πήγα κι αγόρασα ένα βιβλίο. Είχα χρόνια να μπω σε βιβλιοπωλείο. Πήγα στην Πρωτοπορία. Πολύ αφιλόξενο μέρος. Ντρεπόμουν λίγο. Ήξερα οτι δεν ανήκα εκεί. Είπα σχεδόν ψιθυριστά τον τίτλο και φοβόμουν μήπως με καταλάβουν οτι δεν διαβάζω και με διώξουν. Πήρα το βιβλίο γιατί μου είχες πει οτι σου άρεσε ο συγγραφέας. Το πήρα και δεν το άνοιξα για μέρες. Δεν έχω άλλα βιβλία στο σπίτι. Τελικά το διάβασα. Σιγά σιγά γιατι δεν ήθελα να τελειώσει. Αλλά τώρα που το διάβασα νιώθω μια άγρια χαρά. Διαβάζω και αλλάζω. Το τελειώνω και το ξαναρχίζω. Οι λέξεις ειναι πρωτόγνωρες, παράξενες. Με τη λογοτεχνία δεν είσαι ποτέ μόνος. Ήταν υπέροχο. Βρήκα και μια συγκεκριμένη θέση και το έβαλα.
Δεν θ'αγοράσω ποτέ ξανά άλλο βιβλίο.

απουσία

Πήγα σ'ενα πάρτυ γενεθλίων. Τι απελπιστικά βαρετή βραδιά. Δεν είχα όρεξη να μιλήσω σε κανένα. Απλά χαμογελούσα. Λίγο μελαγχολικά. Ήπια και λίγο παραπάνω νομίζω. Είδα τον Γ. μετά από πολύ καιρό. Tι ενοχλητικός άνθρωπος. Είναι ο τύπος άντρα που αυνανίζεται καθισμένος στη λεκάνη της τουαλέτας. Μου μιλούσε και ήθελα να τον κάνω να σταματήσει. Η φωνή του με εμπόδιζε να σκεφτώ εσένα. Ήθελα να ήσουν εκεί. Ακόμα κι αν δεν μου μιλούσες, θα ήταν αρκετό να σε βλέπω και να μαντεύω τις σκέψεις σου. Μου λείπεις.

όνειρο...

Είδα χτες στον ύπνο μου ότι ήμουνα σκύλος. Ήμουνα αδέσποτος. Καθόμουνα στο δρόμο μπροστά από το σπίτι σου. Με είδες, με πλησίασες και κάθησες δίπλα μου. Άρχισα να γρυλλίζω. Δεν έδωσες σημασία. Άπλωσες το χέρι σου και με χάϊδεψες. Ηρέμησα. Συνέχισες να με χαϊδεύεις και να μου μιλάς. Ξαφνικά μου πέρασες ένα λουρί. Δεν έγραφε τ'όνομά μου. Κι όμως σε ακολούθησα.

σ'αυτή την πόλη...

Στο είπα, δε στο είπα; Βαριέμαι. Ίσως φταίει που αλλάζει ο καιρός. Αλλά βαρέθηκα τη ζωή μου. Δε μου αρέσει τίποτα. Δεν μου αρέσω εγώ. Έχω ξεχάσει να είμαι ο εαυτός μου. Κάθε μέρα δίνω την ίδια παράσταση. Φοβάμαι πως αν αλλάξω κάτι θα φύγει το κοινό χωρίς να χειροκροτήσει. Και ποιό κοινό; Οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπω εδώ και χρόνια στα ίδια μέρη, να λένε και να κάνουν τα ίδια πράγματα. Ριζωμένοι στις ίδιες καρέκλες, στα ίδια γραφεία, στα ίδια κρεβάτια. Δεν τους καταλαβαίνω και με πνίγουν με την απαίτηση που εχουν στο βλέμμα και τη χυδαία τους συμπεριφορά. Πως θα βρω το θάρρος να ξεφύγω; Πότε θα πω την αλήθεια;

τιμωρία

Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω
Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω Σ'αγαπάω

αν...

Αν λέγαμε τα πράγματα με τ' όνομά τους...
θα γέμιζε φαντάσματα το νόημά τους

ναι

Δεν σε ξέχασα.
Κοιμόσουν μέσα στην καρδιά μου και δεν τολμούσα να σε ξυπνήσω.

αυτό που ξέρω

Aν αγαπάς κάποιον άφησέ τον ελεύθερο...
Αν δε γυρίσει πίσω κυνήγησέ τον και σκότωσέ τον.

blog rehab

A multiple step program to encourage an addict not only to stop blogging but to examine and change habits related to this addiction.

Γράφω γιατί δεν μπορώ να μιλήσω.